Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Η δημιουργία του άνδρα. Πάουλο Κοέλιο

Η δημιουργία του άνδρα


Πώς ο Θεός έπλασε τον Αδάμ -μικρή ιστορία γραμμένη από τον διάσημο συγγραφέα Πάουλο Κοέλιο

Μιχαήλ Αγγελος: Η δημιουργία της Εύας.
Η Εύα περπατούσε στους κήπους του Παραδείσου με μια πολύ θλιμμένη έκφραση στο πρόσωπο της. Ξαφνικά, άκουσε τη φωνή του Θεού να τη ρωτάει: 
-Τι δεν πάει καλά στη ζωή σου; 
Η Εύα απάντησε ότι δεν είχε με ποιον να μιλήσει. Ο Θεός, που επιθυμούσε να τη βλέπει ευτυχισμένη, είπε ότι μπορούσε να δημιουργήσει έναν σύντροφο για εκείνη, τον οποίο θα ονόμαζε «άντρα».
-Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να μην είσαι μόνη -συνέχισε ο Θεός- αλλά ακόμα κι έτσι δεν υπόσχομαι πολλά, καθώς εσύ έχεις ήδη πάρει τα καλύτερα στοιχεία και δεν πρέπει να πλάσω δύο ίδια πράγματα. Το καινούριο αυτό δημιούργημά μου θα είναι ατελές, θα του λείπει ένα πλευρό, θα λέει πολλά ψέματα και, όταν αισθάνεται ανασφάλεια, θα φέρεται υπεροπτικά. 
-Κανένα προτέρημα;
-Σκέφτομαι. Ισως, για να μην ανησυχείς για την τροφή, θα είναι πιο επιδέξιο όταν θα χρειάζεται να κυνηγήσει ζώα. Ωστόσο, μην σου προκαλέσει εντύπωση αν θα είσαι αναγκασμένη να ακούς διάφορες ιστορίες για τις ικανότητες και το θάρρος του πριν τα παραδώσει για να φαγωθούν. 
-Τουλάχιστον θα σκοτώσει λιγάκι τη μονοτονία αυτού του Παραδείσου, είπε η Εύα. 
-Συμφωνώ, θα φέρεται, όμως, σαν παιδάκι και θα διασκεδάζει με ανοησίες, παραδείγματος χάριν καβγαδίζοντας και κλωτσώντας μια μπάλα.
-Ακόμα κι έτσι θα είναι καλύτερα από το να είμαι μόνη μου όλη μέρα, επέμεινε η Εύα. 
Ο Θεός σκέφτηκε ξανά και ξανά και τέλος είπε: 
-Εντάξει. Ομως, επειδή εκτός από όλα τα άλλα θα είναι και πολύ ματαιόδοξος, πρέπει να θέσω έναν όρο. 
-Και ποιος είναι αυτός; 
-Πρέπει να τον αφήσεις να πιστεύει ότι δημιουργήθηκε πρώτος... 

Ο Πάουλο Κοέλιο είναι διάσημος Βραζιλιάνος συγγραφέας. 

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Ο Γκάντι, το γουρούνι, το πορτοφόλι και ο ηλίθιος καθηγητής

Ο Γκάντι, το γουρούνι, το πορτοφόλι και ο ηλίθιος καθηγητής


Οταν ο Μαχάτμα Γκάντι* μελετούσε νομικά στο Πανεπιστημίου τού Λονδίνου, είχε έναν καθηγητή, τον κ. Πίτερς, ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.
Κάποια μεσημέρι, ο κ. Πίτερς έτρωγε στο εστιατόριο τού Πανεπιστημίου, όταν ο Γκάντι με τον δίσκο του κάθησε δίπλα του.
Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής, του είπε:
«Κύριε Γκάντι, δεν γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια τού φαγητού τους;».
«Μην ενοχλείσθε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα», ήταν η απάντηση τού Γκάντι. Και λέγοντας αυτά πήγε και κάθησε σ' ένα άλλο τραπέζι.
Εξαλλος από τα νεύρα του ο κ. Πίτερς, θέλησε να τον εκδικηθεί στην επόμενες εξετάσεις, αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις. Τότε ο καθηγητής τού έθεσε την εξής ερώτηση:
«Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν, περπατώντας στον δρόμο, βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά; Ποιό από τα δύο θα παίρνατε;». 
Χωρίς να πολυσκεφθεί, ο Γκάντι απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα».
Ο κ. Πίτερς, μ' ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία, τού είπε:  «Αν ήμουν στην θέση σας θα έπαιρνα αυτό με την σοφία, δεν νομίζετε;».
Και ο Γκάντ με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που τού λείπει».
Ο καθηγητής, σε υστερική κατάσταση από την απαντήση τού φοιτητή του, έγραψε στην κόλλα τού διαγωνίσματος, «Ηλίθιος» και την έδωσε στον Γκάντι.
Ο Γκάντι την πήρε και κάθησε. Υστερα από λίγο, πάει στον καθηγητή και τού λέει: «κ. Πίτερς, υπογράψατε το γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε»...

* Ο Μαχάτμα Γκάντι (2 Οκτωβρίου 1869 - 30 Ιανουαρίου 1948, οπότε δολοφονήθηκε στο Νέο Δελχί) ήταν Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης ακτιβιστής. Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ανεξαρτησία των Ινδιών και εμπνευστής της παθητικής αντίστασης, της μη βίας, δηλαδή, της αντίστασης έναντι των καταπιεστών χωρίς χρήση βίας.

Η κρίση των... γαϊδάρων

Η κρίση των... γαϊδάρων

Μια πολύ διδακτική ιστορία για όλους τους λαούς


Εμφανίστηκε κάποτε σ' ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σ' ένα παγκάκι, κάλεσε όλους τους κατοίκους και τους είπε ότι θ' αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα με μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι πούλησαν το γαϊδουράκι τους, επέστρεψαν στο σπίτι με το πορτοφόλι γεμάτο και χαμόγελο στα χείλη. 
Ο άνδρας με τη γραβάτα την επόμενη μέρα πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες πρόσφερε 300 ευρώ για καθένα από τα ελάχιστα ζώα, που παρέμεναν απούλητα, με συνέπεια και οι τελευταίοι αντιστεκόμενοι κάτοικοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.
Οταν συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν απέμεινε πλέον γάιδαρος, ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιονδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι... 500 ευρώ! Και αποχώρησε.
Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων, που είχε αγοράσει, και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ τον ένα.
Οι κάτοικοι, βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους ακόμη και τέσσερις φορές πιο ακριβά από όσο τα είχαν πουλήσει, και, για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.
Οπως ίσως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή, οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν για διακοπές σ' έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους, που δεν άξιζαν, πλέον, τίποτα.
Προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα, λοιπόν, κατέσχεσε τα γαϊδούρια και, εν συνεχεία, τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.
Ο τραπεζίτης, όμως, πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι, εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει, θα κατέρρεε και αυτός και, κατά συνέπεια, θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.
Πανικόβλητος ο δήμαρχος, για ν' αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει χρήματα στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε στον τραπεζίτη, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.
Δυστυχώς, όμως, ο τραπεζίτης, αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος, φυσικά, βρέθηκε ένα βήμα πριν από την πτώχευση.
Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί, όμως, του την αρνήθηκαν, γιατί, όπως εξήγησαν, είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!...
Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερες δαπάνες για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.
Ηταν, έλεγε, αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να μπει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να... ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.
Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέλφια και διαμένουν μαζί σ' ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον… ιδρώτα τους. Ονομάζονται, οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής... 

*Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο, το οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και ούτω καθ' εξής. Φυσικά, τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις διαδεδομένες γλώσσες, διότι στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και δυστυχείς χωρικοί όλου του κόσμου, καθ' ότι ολόκληρος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» των γαιδάρων.